हे सुरांनो, चंद्र व्हा...

शुभ दीपावली!!!

हे सुरांनो, चंद्र व्हा
चांदण्याचे कोष माझ्या
प्रियकराला पोचवा ॥

वाट एकाकी तमाची
हरवलेल्या मानसाची
बरसुनी आकाश सारे
अमृताने नाहवा ॥

या शब्दांमधली आर्तता काळजाचा ठाव घेणारीच. डोळे तुडुंब भरलेले, श्वास कोंडलेला, गळा दाटलेला तरीही मन बोलण्यासाठी स्वरांची वाट शोधणारे.... काहीसे जीवघेणे, तर कुठे तरल, भावविवश. शब्द कुसुमाग्रजांचे. या शब्दातली किमया जितकी मनाचा कब्जा घेते तितकेच अभिषेकीबुवांचे स्वर वेड लावतात. या दोहोंच्या मिलाफाची मोहिनी जबरदस्तच. स्वत:ला सुपूर्त करणेच काय ते हाती उरते.

आज दिवाळीच्या रात्री मी एकटीच झोपाळ्यावर बसलेय. दोन वाजत आलेत. दिवसभराच्या गडबड-गोंधळाने दमून व पहाटे लवकर उठायचे आहे म्हणून सारे कसे शांत झोपी गेलेत. रोज भेसूर ओरडणारी कुत्रीही कुठेशी गायब झालीत. थोड्यावेळांपूर्वी अचानक आलेल्या पावसाच्या जोरदार सरीमुळे हवेत किंचितसा कंप आहे. सकाळपासूनच हुरहूर लागली आहे. दिवसभर घरात वर्दळ सुरू असल्याने पराकाष्ठेने थोपवून धरलेले मन आणि अश्रू बांध तोडून मुक्त ओघळत आहेत. त्यांना अडवण्याचा वेडा प्रयत्न मी कधीचाच सोडून दिला आहे. दाटलेला भावनांचा कल्लोळ सावरता सावरता, " हे सुरांनो, चंद्र व्हा " कानात, मनात निरंतर वाजत आहे. मनात वाजणार्‍या या स्वररूपी चांदण्यांच्या कोषात, व्याकुळतेत स्वत:ला झोकून दिलंय.... झोपाळ्याच्या एरवी काहीश्या कर्कश वाजणार्‍या कड्याही या आर्त, हळव्या स्वरांना न दुखावता त्यांच्यात विलीन होऊ पाहत आहेत.

आज मन निवेतो मी, झोपाळा व अभिषेकींचे सूर.... जणू सांगत आहेत, " मोकळी होऊन जा ग बयो, मोकळी होऊन जा.... "