सरदेसाईज

फिरणी

2012-01-16T11:45:00.000-08:00

कोणालाही जेवायला बोलवायचे म्हटले की भाज्या- ओल्या-सुक्या, भाताचा प्रकार, डाव्या बाजूला तिखटमाखट, रायते, कोशिंबीर, चटण्या.... हे सगळे पटापट ठरते. एकदा का ' दिशा ' ठरली की मग एकमेकांना पूरक पदार्थ आपोआप समोर येतात. पण गोडाची गोची होते. श्रीखंड, बासुंदी, शिरा, शेवयांची खीर, गुलाबजाम, रसगुल्ले, सारखे पदार्थ सारखे सारखे होत असल्याने नकोसे होतात. त्यात एकंदरीतच गोडाचा कल अनेक कारणांनी कमी होऊ लागलाय.

थोड्या कष्टाची तयारी - खुपसा पेशन्स आणि फक्त रुपये : एकशेपंचविस.....

2012-01-03T15:22:00.000-08:00

रिक्षातून उतरून हातातल्या जड पिशव्या सांभाळत उकरून तथाकथित बुजवलेल्या रस्त्यावरची केविलवाणी ढेकळे आणि मुजोर खड्डे चुकवण्याची कसरत करत, तोल सांभाळत सोसायटीच्या गेटात शिरले. त्या दोन मिनिटात सगळी तीच तीच वाक्ये मनात उमटत गेलीच..... " या मेल्यांना एकाचवेळी खोदायला काय होते? काय टाकायच्या त्या लाइनी एकदाच टाका... पण नाही. अगदी जाणूनबुजून ठरवल्यासारखे एकमेकांना खो देत आळीपाळीने मनापासून रस्त्याला

३६५ दिवसांचं कोरं दालन...

2011-12-30T17:06:00.000-08:00

बापरे ! चार महिने होत आले काहीच लिहिले नाही. खरंच वाटत नाही. ब्लॉग शांत... सुस्त झालाय. हे सगळे महिने फार धावपळीत गेलेत. आपण ठरवतो खूपकाही पण ते सगळेच घडते असे नाही. अनेकदा गोष्टी आपल्या हातात नसतातच. आपल्याला मात्र वाटते की आपण कमी पडलो... पण मागे वळून त्रयस्थपणे पाहत अदमास घेतला की कळतं, हे काहीसं असंच होणार होतं. मग पुन्हा नवीन रुखरुख लागते.... हे आधीच का नाही समजलं - पटलं आपल्याला ? उगाच हा

काजवे...

2011-08-25T13:57:00.000-07:00

" जानू, अगं लक्ष कुठेय तुझे? काय सांगतोय मी... ऐकते आहेस का? " " ह्म्म... " " अगं ह्म्म काय... सांग बरं माझं शेवटचं वाक्य... " " संध्याकाळी तयार राहा... गोसावींच्या नव्या फार्महाऊसची पार्टी आहे... हेच सांगत होतास नं? " " जानू तू आणि तुझे मल्टिटास्किंग पुरे झाले. कानावर पडलेले रट्टा मारल्यासारखे माझ्या तोंडावर मारू नकोस... काय सारखी त्या खिडकीतून बाहेर पाहत असतेस गं? बरं ते सोड, आपल्याला...

प्रिय...

2011-08-22T14:14:00.000-07:00

सगळीच जातात तसाच तूही उज्ज्वल भवितव्यासाठी दूर गेलास. मी मात्र तिथेच.... तशीच! तुझ्या आठवणीत रमलेली, सदाचीच ! तुझ्या किंचित मिसुरडं फुटलेल्या ओठांची, ' दाढी येत आहे हो ' ची निशाणी दाखवणारे उगाच तुरळक तांबूस मऊ केस, तुझा फुटलेला.... घोगरा किंचित खरजांत जाणारा आवाज. फसफसून उतू चाललेला अपार, अधीर उत्साह. सोळाव्या वर्षीच गाडीचे चक्र कायद्याने हाती आल्याने कधी कानात वारं शिरल्यागत वेगाशी स्पर्धा

भरलेल्या लाल मिरचीचे लोणचे

2011-08-18T14:39:00.000-07:00

पानात डाव्या बाजूला तोंडीलावणे म्हणून लोणचे, चटणी, कोशिंबीर प्रकार सगळ्या घरांमधे हटकून आढळतात. कोशिंबीरीचेही मी समजू शकते परंतु भाजीला पर्याय म्हणून भाजीसारखे लोणचे खाणारी बरीच जण आहेत. कच्च्या करकरीत कैरीचे ताजे लोणचे, करवंदाचे, भोकराचे, उसळी मिरची, लिंबू+मिरची, उपासाचे गोडाचे लिंबाचे लोणचे, आंबोशी आंब्याचे बेगमीचे लोणचे, ताज्या भाज्यांचे चटकन संपणारे फेसून मोहरी लावलेले लोणचे ( फारच सुंदर

कोबीच्या वड्या

2011-07-31T23:20:00.000-07:00

मुळा, कोबी, फ्लॉवर, नवलकोल सारख्या उग्र वासाच्या भाज्या बरेच जण नाखुशीने खातात. कोबीची किंचित करपवलेली, चण्याची डाळ भिजवून घातलेली भाजी कढईतून डायरेक्ट पानात वाढायची व सोबत तुपाचे बोट लावलेले गरमगरम फुलके, सुंदरच लागते. मात्र थंड झाली की जरा कंटाळवाणी होते खरी. पुन्हा गरम करून खातांनाही त्याची मूळ चव बदलतेच. मग नकोशीच होते. कोबी हा बारा महीने व मुबलक मिळतो. त्यात भरपूर ' क ' जीवनसत्त्वं तसंच ' अ

रव्याचा केक

2011-07-28T19:26:00.000-07:00

केक किंवा चॉकलेटमधले अंडे मला चालत असले तरी काही वेळा केक किंवा मफीन मधे अंड्याचा वास इतका प्रबळ असतो की आवडीने खाता येत नाही. बऱ्याच शाकाहारी लोकांना केक व तत्सम पदार्थामधले अंडे बिलकुल चालत नसल्याने खाता येत नाहीत. कधीकधी आपल्याकडे अचानक पाहुणे येतात. मग आग्रहाने जेवायला किंवा निदान पोटभरीचे चटकमटक असा बेत केला जातो. आयत्यावेळी ठरवल्याने एक तर शिरा किंवा खीर हेच पदार्थ गोडासाठी समोर येतात. शिरा

वारली - एक शाश्वतकला

2011-07-22T17:17:00.001-07:00

आपल्या भारतात अनेकविध पारंपरिक कला आढळून येतात. अगदी रोज दारी काढल्या जाणार्‍या रांगोळीपासून कलात्मकता व योजना दिसून येते. शिवाय परगणे, प्रांत, शहरे, राज्ये बदलत जातील तसतसा या कलांवरचा प्रभावही बदलत जातो. परंतु या पूर्वापार चालत आलेल्या कला दिवसेंदिवस लोप पावताना दिसत आहेत. सिंधुसंस्कृती, मोहंजदडो मध्ये मातीच्या भांड्यावर, मडक्यांवर काळपट रंगाने रंगवलेली चित्रे असोत, किंवा पूर्वापार सुरू असलेली

बळी...

2011-07-18T21:57:00.000-07:00

जोराजोरात ओरडण्याचे, धावत येणाऱ्या पावलांचे आवाज जवळ येऊ लागले तसा मंग्या मारायचा थांबला. शांतपणे उभे राहत त्याने चाकुवरचे पोत्याचे रक्त त्याच्याच शर्टाला पुसले. चाकू बाजूला ठेवून खांबाला टेकून गुडघे पोटाशी घेऊन एकटक तो पोत्याच्या भयचकित डोळ्यांकडे पाहत राहिला. शकीच्या उघड्या, वेदनेने पिळवटलेल्या डोळ्यांमधून प्राण गेल्यावरही खिळून उरलेल्या अत्याचाराच्या भयाण खुणांचा बदला मंग्याने पुरा केला होता.

मोकळीक...

2011-07-10T00:27:00.000-07:00

जोरदार पावसाची चिन्हे दुपारपासूनच दिसत होती. अर्धा जून उलटला तरी म्हणावी तशी झड एकदाही लागली नव्हती. मेच्या शेवटास वळीव गाजावाजा करत कोसळला. पाहता पाहता चहुबाजूने काळे ढग घेरून आले. उन्हाच्या काहिलीने तापलेला वारा अचानक अंगात येऊ घातलेल्या बाईसारखा वेडावाकडा घुमू लागला. शुष्क, हल्लक पानांची स्वत:ला तुटू न देण्याची तारांबळ उडवत, भुईवरल्या कोरड्याठाक धुळीला मन मानेल तसे वारा दौडवू लागला. जिथे जिथे

फणसाची भाजी

2011-06-27T23:35:00.000-07:00

साकट्या फणसाची भाजी वाढणी : आवडीनुसार व उपलब्धतेवर अवलंबूनसाहीत्य:साकट्या फणसाच्या फोडी किंवा मोठे तुकडे घ्यावेत.फणसाच्या जोडीला घालण्यासाठी ओले वाल किंवा ओला मटार घालावा. ( साकट्याच्या फोडी चार वाट्या भरल्या तर एक वाटी किंवा त्यापेक्षा थोडेसे जास्त वाल/मटार घ्यावेत. या दाण्यांमुळे चवीत भर पडते आणि मुख्य म्हणजे भाजी वाढते!! काहीही भर नाही घातली तरी चालते.),फोडणीसाठी:भरपूर गोडे तेल (नेहमीच्या

फणस...

2011-06-23T23:59:00.000-07:00

मायदेशी येणेजाणे हे नेहमीच हवेहवेसे असले तरी वर्षातील सगळ्याच ऋतूंची मजा लुटता येत नाही. म्हणजे ज्याला सहजी व पुन्हा पुन्हा जाणे शक्य आहे त्यांची बातच निराळी. पण सामन्यत: कुठलातरी एकच सीझन गाठू शकतो. आणि मग त्या अनुषंगाने येणारे सणवार व खादाडी. धमाल करता येते. इथे आपल्याकडचे आंबे, खास करून हापूस आणता येत नसल्याने मायदेशी जायचेच तर निदान या फळांच्या राजाला मनसोक्त खाता येईल तेव्हां तरी जावे. शिवाय

तडजोड की अव्याहत चालणारी अपरिहार्यता...

2011-06-21T19:25:00.000-07:00

आमच्या वसाहतीचे एक छोटेसे जीम व तरणतलाव आहे. गेले काही दिवस मी नित्यनेमाने जीम मध्ये जाते आहे. जीम व तलाव वसाहतीच्या मानाने फारच पिल्लू आहेत. पण आहेत हेही नसे थोडके या धरतीवर उपयोग करून घेण्याचा माझ्यासारखाच प्रयत्न इतरही करत असतात. सुरवातीला तरणतलावावर सकाळी व संध्याकाळी बराच गजबजाट असायचा. सकाळी भरणा असे तो बायकांचा. अगदी लहान पोरींपासून ते आज्यांपर्यंत. बराचश्या तेराचौदा ते वीसबावीशीतल्या पोरी

उकडलेल्या बटाट्यांची भाजी

2011-06-14T12:36:00.000-07:00

लहानपणापासून तहहयात जवळपास सगळ्यांनाच ' बटाटे - बटाटे वापरून केलेले पदार्थ ' धावतात. बऱ्याच लहानमुलांचे व काही मोठ्या माणसांचेही हे प्रमुख अन्न आहे असे दिसून येते. सर्वसाधारण पणे सर्रास सगळ्या सोडाच पण हाताच्या बोटांवरही मोजायला गेल्यास बोटे उरतील इतक्या कमी इतर भाज्या, मुले व काही मोठी खाताना दिसतात. अश्या सगळ्यांसाठी बटाटे वरदान ठरलेय.बटाटे वापरून केलेले बहुतांशी पदार्थ तसे सोपेच आणि सहजी

भाराभार चिंध्यांतली एक चिंधी....

2011-04-28T08:10:00.000-07:00

सतत काहीतरी करत राहायचे, शिकत राहायचे या नादाने पछाडलेले असल्याने बरेचदा अनेक गोष्टी आत्मसात केल्या जातात. पण लगेच पुन्हा एखादे नवीन आकर्षण समोर येते आणि आधी शिकलेल्या कलेवर पुरेसे काम म्हणा, हात साफ करणे म्हणा होत नाही. मग आत्मसात तर केलेय पण त्यात तितकी नजाकत, सफाई न आल्याने मन खट्टू होते. गिरवणेच राहून गेले तर वळणदार अक्षर येईलच कसे? पुन्हा नुसतेच वळण नाही तर एकसंधपणा नितांत गरजेचा. अन्यथा लयच

स्वत:साठीही जग गं .....

2011-04-27T07:24:00.000-07:00

तू नेहमीच मनस्वी वागायचीस. स्वत:वर आसुसून प्रेम करायचीस. अगदी लहान होतीस तेव्हांही आणि आता ’ सरलं किती - उरलं किती ’ चा हिशोब स्वत:च वारंवार मांडू लागलीस, तरीही. तुझा अट्टाहासी, झोकून देण्याचा स्वभाव तसाच किंबहुना जास्तीच मनस्वी झालाय. मनात एखादी गोष्ट आली की त्याक्षणापासूनच तू स्वत:ला त्या गोष्टीस समर्पित करून टाकायचीस. योग्य-अयोग्य, गरज, शक्य-अशक्य, यासारख्या माझ्या मध्यमवर्गीय शंकाकुशंका कधीच

तांदुळाचे लाडू ( तंबिटाचे लाडू )

2011-03-14T22:02:00.000-07:00

लहानपणी टॉन्सिल्सच्या तावडीत मी अखंड सापडलेली होते. अमावस्या पौर्णिमेच्या आवर्तनासारखे यांचे येणे जाणे चालूच असायचे. नाना प्रकारची औषधे झाली पण यांनी आपले बिर्‍हाड एकदा जे बसवले ते. " भटाला दिली ओसरी, भट हातपाय पसरी " च्या चालीवर तब्येतीत मांडले ते जवळपास दहावीपर्यंत. शाळा संपली आणि यांनीही निमूट दुसर्‍या घरचा रस्ता पकडला. महिनाभर सुरळीत गिळता आलेले पाहून काहीतरी भयंकर चुकल्यासारखे वाटू

निसर्गाची किमया!

2011-03-11T10:48:00.000-08:00

नोव्हेंबर पंचवीस पासून हिमाने नुसते गोठवून टाकलेय. गवत, जमीन कशी दिसते हेच मी विसरून गेले आहे. बर्फाने मनसोक्त दंगा घातला आहे. रोज नित्यनेमाने तो पडतो. कधी मोठाले पुंजके तर कधी अखंड भुरभूर. कधी बारीक बारीक तडतड आवाज करत नाचणारे खडे तर कधी इतका सुळसुळीत राडा की अर्धा क्षण जरी चित्त ढळले तर कपाळमोक्षच. माझ्या घरामागे जवळपास चार पाच मैलाचे मोठे रान पसरलेले आहे. ऑक्टोबर मध्ये एकदा का पानगळती

इन्स्पिरेशन... रियली ???

2011-02-23T05:59:00.000-08:00

सिनेमांच्या तंतोतंत चोऱ्या इतक्या सातत्याने होत आहेत की आजकाल नवीन सिनेमा आला की नकळत उगमाचा शोध घेतला जातो. ही क्रिया आपसूक व्हावी इतकी अंगवळणी पडलीये. एकदा कशावरून बेतलाय हे सापडले ( फारसे शोधावे लागतच नाही इतकी ही चोरी उघड असते, ) की पूर्ण कंट्रोल सी कंट्रोल वी मारलाय का याची जबर उत्सुकता निर्माण होते. एक बरे आहे की बॉलीवूड डोक्याला फारसा ताप देतच नाही. अगदी शेवटची वीट पडण्यापर्यंत

आभार्स ! ! !

2011-02-19T14:43:00.000-08:00

" ब्लॉगबाळ " काल दोन वर्षांचं झालं. याचा वाढदिवस असणं आणि नेमकं त्याचवेळी मी प्रवासास जाणं, हा योगायोग दोन्ही वेळी झाला. गंमतच आहे. काल पोस्ट टाकणे अशक्यच होते. पण माझ्या मैत्रिणीने ' उमाने ' खास लक्षात ठेवून शुभेच्छा व केक बझवर टाकला. खूप खूप आभार्स बयो! जी खूश हो गया!! आजकाल वाढदिवस या शब्दानेच मला कापरे भरते. मेली ' कशाकशाची ' जाणीव ठळकपणे होते. आत्ता आत्ता पर्यंत आरशात पाहून, नटणे-मुरडणे,

प्रेममयी...

2011-02-14T10:57:00.000-08:00

मैत्रीण आलेली. गेल्या वेळच्या मुक्कामात ही पठ्ठी स्वत:च भटकंती ला गेल्याने गाठभेट होऊ शकली नव्हती. त्यामुळे आम्ही दोघींनी दंगा मांडलेला. तोच, एकेकाळी रोज गाठभेट होणार्‍या एका ओळखीच्यांचा फोन आला. " कधी आलीस? कशी आहेस? मुक्काम किती? यावेळी जमलं तर भेटूयात आपण. पुढच्या वेळी येशील तेव्हां न जाने हम अल्ला को प्यारे... " असे म्हणत नेहमीचे त्यांचे गडगडाटी हसणे. भरभर प्रश्न विचारणे आणि स्वत:च

राधाक्का...

2011-02-06T13:35:00.000-08:00

वाड्यातल्या त्या काहीश्या अंधार्‍या, कोंदट, पोपडे उडालेल्या भिंती. आठवड्यापूर्वी शेणाने सारवलेल्या जमिनीला शुष्कतेने पडलेल्या भेगा. धगधगलेल्या चुलीतून भसभसून निघणारा, ज्याला खिडकीपेक्षा खिंडार म्हणणे योग्य ठरेल अश्या मोठ्या भगदाडातून, मोकळा होण्यासाठी झेपावणारा काळा धूर. राधाक्काचा कोंडलेला, घुसमटलेला श्वास. ओली लाकडे पेटवताना फुंकणी फुंकून फुंकून कोरडा पडलेला घसा. तिच्या संपूर्ण जीवनाची धग दाखवत

ऑब्सेसिव्ह कंपल्सिव्ह डिसऑर्डर...

2011-01-23T19:16:00.001-08:00

न्यू इंग्लिश स्कूल व शुभंकरोती दोन्ही ठिकाणी नेमेची भरणारी प्रदर्शने भरली होती. बऱ्याच वर्षांनी हा योग आलेला. मी संचारल्यासारखी आईला घेऊन निघाले. मला सगळ्या प्रकारच्या प्रदर्शनांना, सेलला जायला आवडते. आर्ट गॅलरी असो, फोटोंची मनोहरी पकड, तैलरंग, रांगोळी, हस्तकला, यात तर अनेक लक्षवेधक प्रकार, किंवा नेसणे किती होते हा प्रश्न कानामागे टाकून साड्यांचे ढीग उपसणे असो. उत्साहाने सळसळणारे वातावरण

सौजन्याची ऐशी तैशी....

2011-01-15T20:10:00.000-08:00

सकाळचे १० वाजलेले. नवरात्राची पाचवी माळ. दसरा रवीवारी येत होता. उद्या परवा नाहीच जमले तर शुक्रवारी फारच गर्दी उसळलेली असेल म्हणून आजच जाऊन यावे असा विचार करून माझ्या कोऑपरेटिव्ह बँकेत येऊन पोहोचले. चांगली नावाजलेली व गेली कित्येक वर्षे ठाणे जिल्ह्यात खूपच गाजत असलेली ही आमची बँक. कॅलेंडरवर जेमतेम पहिला आठवडा उलटला होता. पगार, पेन्शन, आरडी वगैरे नेहमीच्या गडबडीतून अजून पूर्ण सुटका झालेली नसली

ठण.... ठण....

2011-01-11T12:19:00.000-08:00

आजही झोपायला साडेबारा झालेच. गेले कित्येक दिवस, महिने ठरवतेय की बाराचे ठोके, पाठीला अंथरुणाच्या स्वाधीन करून ऐकायचे. पण, ती हवीहवीशी दिवसाची सांगता होतच नाही. साडेपाचचा गजरही एकही दिवस वाजायचा विसरत नाही. निदान रविवारचा तरी अपवाद असावा. दुधाला विरजण लावता लावता रेवा दिवसाचा ताळमेळ जुळवत होती. तेवढ्यात नवऱ्याचा नित्याचा कुचकट शेरा कानावर आदळला." ये की आता इकडे. रात्रभर ओट्यापाशीच उभी राहणार

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा!

2010-12-30T23:10:00.000-08:00

चैतन्य+संकल्प+विश्वास+मनोबल+पूर्तता+समाधान+आनंद=२०११

चोरावर मोर... एकदा, दोनदा, तीनदा... चालूच...

2010-12-28T23:25:00.000-08:00

थँक्स गिव्हिंगची धूम संपतानाच नाताळची नांदी होते. हॅलोवीनच्या भूतधुमाळी पासूनच नाताळच्या बेतांची आखणी सुरू होते. कोणी क्रूजला तर कोणी थंडीपासून काही दिवस तरी दूर पळण्यासाठी हवाई, कॅलिफोर्निया गाठायचे ठरवते. सगळीकडे उत्साहाचे, अगदी आपल्या दिवाळीची आठवण करून देणारे वातावरण. व्हाईट ख्रिसमसचे इथे फारच वेड दिसून येते. खरे तर साचलेल्या बर्फाच्या ढिगांमुळे कामांमध्ये व श्रमामध्येही बरीच वाढ होते.

कुपनपुस्तिका, मुले... काल आणि आज...

2010-12-19T21:55:00.001-08:00

रविवारची संध्याकाळ कलत आलेली. बिल्डिंगच्या चौकात खेळणारी लहान मुले आता लवकरच आईच्या-बाबाच्या हाका येतीलच या होर्‍याने अजूनच जोर चढून ओरडाआरडा करत पकडापकडी खेळत होती. खिडकीत उभे राहून मी गुंगून त्यांचा खेळ पाहत होते. नकळत त्या मुलांच्यात ओरडत इकडून तिकडे पळणारा, खदखदून हसणारा शोमू मला दिसत होता. मी वर उभी आहे हे लक्षात येताच पळतापळता मान वर करत माझ्याकडे पाहून हात हालवून पुन्हा खेळात रममाण

भगरीची खिचडी

2010-12-16T16:18:00.000-08:00

यावेळी नवरात्र व दिवाळी मायदेशी अतिशय आनंदात झाले. नवरात्राचे नऊ दिवसांचे माझे उपास नाशिकला आईकडे असल्याने चविष्ट होऊन गेले. भगर मला तितकीशी आवडत नाही आणि सारखा साबुदाणा/बटाटा खाववत नाही. म्हणून या दोन्ही पदार्थांना फाटा दिला आणि मस्त भगरीची खिचडी केली. करायला एकदम सोपी व अजिबात घास न लागणारी. गरम किंवा गार कशीही खाल्लीत तरी छानच लागते व उपासाच्या पदार्थांनी होणारे पित्तही होत नाही. भगरीची खिचडी

शेंगोळे

2010-12-05T17:18:00.000-08:00

थंडीची चाहूल लागली की शेंगोळ्यांची हमखास आठवण येऊ लागते. नुसत्या आठवणीनेही तोंडाला पाणी सुटते. करायलाही अतिशय सोपे व पटकन होणारे. थोडे तिखटच करायचे व वरून साजूक तूप घालून गरम गरम मटकवायचे. अहाहा!!!वाढणी : तीन माणसांना एका वेळेस पुरावेत.साहित्य :तीन वाट्या कुळथाचे पीठपाव वाटी गव्हाचे पीठपाव वाटी दाण्याचे कूटपंधरा ते वीस पाकळ्या लसूण वाटूनतिखट दोन चमचे ( सोसत असेल तर थोडे अजून घालावे )हळद व हिंग

रिसीविंग एंड ला पुन्हा मीच...

2010-12-01T12:16:00.000-08:00

ठाण्यात रिक्षावाल्यांची मक्तेदारी ' मनसे 'ने मोडून काढली. मुजोर रिक्षावाल्यांना जरब बसवली. ' मीटर जॅम ' आंदोलनाच्या बातम्यांनी ऑगस्ट महिन्याचे काही दिवस चांगलेच गाजवले. इतक्या दूरवर असून आणि रोजचा सध्यातरी या समस्येशी माझा संबंध नसला तरीही हे वाचून मी खूश झाले होते. निदान आता काही दिवस तरी सुखावह जातील. रिक्षावाले अडवणूक करणारच नाहीत, सुतासारखे सरळ चालतील, सौजन्य रिक्षा चालवतील वगैरे

चिवट....

2010-11-25T09:12:00.000-08:00

चाळींचे स्वतःचे खास रसायन असते. आताशा ' असायचे ' असेच म्हणावे लागेल. इतक्या अशक्य वेगाने उभ्या राहणाऱ्या गगनचुंबी सदनिका पाहून माझी मातीला नमन - णारी, चुंबणारी पावले दचकू लागतात. तिने डोळे वटारून माझ्याकडे पाहून म्हटले तर, " बेमुर्वत... तेरी इतनी मजाल की मेरे सोने देह पे तेरे इतने मलिन पैर.... तौबा... तौबा!! कोई बचाए मुझे इन मन, प्यार, स्नेह के पुजारीओंसे. अभी तक माझी चाळ, माझी माणसे,

मधुबनी

2010-11-05T11:54:00.001-07:00

मधुबनीवर्षभर घोकत होते, मायदेशी जायला मिळाले तर, " मधुबनी, वारली, पेपर क्विलिंग, कॅलिग्राफी " सारख्या छोट्यामोठ्या गोष्टी शिकेन. " चाह हैं तो राह मिलती ही हैं ", च्या उक्ती सारखे गेल्या आठवड्यात किराणामालाच्या दुकानात अचानक आईबरोबर गेले. दुकानाच्या भिंतीवर चिकटवलेली क्लासची जाहिरात दिसली. लगेच मी त्या नंबरवर फोन केला आणि दुस‍र्य़ा दिवसापासून एकंदरीत चारदिवसाचा ( रोजचे तीन तास ) क्लास सुरू

हे सुरांनो, चंद्र व्हा...

2010-11-04T11:47:00.000-07:00

शुभ दीपावली!!!हे सुरांनो, चंद्र व्हाचांदण्याचे कोष माझ्याप्रियकराला पोचवा ॥वाट एकाकी तमाचीहरवलेल्या मानसाचीबरसुनी आकाश सारेअमृताने नाहवा ॥या शब्दांमधली आर्तता काळजाचा ठाव घेणारीच. डोळे तुडुंब भरलेले, श्वास कोंडलेला, गळा दाटलेला तरीही मन बोलण्यासाठी स्वरांची वाट शोधणारे.... काहीसे जीवघेणे, तर कुठे तरल, भावविवश. शब्द कुसुमाग्रजांचे. या शब्दातली किमया जितकी मनाचा कब्जा घेते तितकेच

मी मायदेशी...

2010-10-23T09:47:00.000-07:00

१५ सप्टेंबर नंतर ब्लॉगवर काहीच लिहिले नाही. कारण अचानक ठरलेला मायदेशाचा दौरा. अचानक ठरल्याने फार काही योजनाबद्ध, आखीव रेखीव नियोजन शक्यच नव्हते. परंतु मायदेशी जायला मिळणार होते. आता गेल्यावर किती प्रकारे आनंद भरून घेता येईलची आखणी करण्यात मन रममाण झाले. तिकीट बुक झाले आणि मन आनंदून गेले. वेळ फारच थोडा आणि कामे फार त्यामुळे ब्लॉगवर निदान आठवड्याला तरी एखादी पोस्ट यावी ही तरतूद काही करता आली

तो....

2010-09-15T16:51:00.000-07:00

काठाशी निष्प्राण पडलेले दगड उचलून उचलून तो तळ्यात फेकत होताएका मागून एक.... यंत्रवत,हात - दगड - पाणी - डुबुक..... तडफड,पाण्याचे ते तडफडणे निरखत होता...... पुन्हा पुन्हा.....आजकाल बरेचदा तो इथे येतो, वेळी.... अवेळी,तडफडणार्‍या पाण्यात प्रत्येकवेळी त्याला तोच दिसतो,एकाकी.... घुसमटलेलाऊन रणरणते तापलेय रे, जरासा सावलीत थांब कीरस्त्यावर अजूनही जीव बचावून उभे ते झाड, त्याला रोज अडवतेसावली देण्याचा

गणपती बाप्पा मोरया ! ! !

2010-09-11T11:38:00.000-07:00

॥ गणपती बाप्पा मोरया ॥

कधी कुठल्या क्षणी कोण कुठे कसे....

2010-09-10T19:06:00.000-07:00

त्यादिवशी नेहमीसारखीच धावतपळत ट्रेन पकडली. लेडीज स्पेशल असल्यामुळे सगळे डबे आपलेच म्हणून मिळाली. अन्यथा दहा मिनिटांची फोडणी होतीच. चला आजच्या दिवसाची सुरवात छान झाली या आनंदात मी डब्यात वळले आणि खिडकीजवळची एकजण खुणावू लागली. ये इकडे. मी लगेच तिच्या दिशेने सरकले. मनात मांडे खात होतेच. घाटकोपरला उतरेल तरी किती छान होईल. अगदीच नाही नाही तर दादर नक्कीच, तरीही चालेलच की. तोच ती उठून उभी राहिली.

कच्छी दाबेली

2010-09-04T18:22:00.000-07:00

" खूप दिवस झाले कच्छी दाबेली कर गं ", नचिकेतची फर्माइश सारखी सुरू होती. मे मध्ये शोमू आला होता तेव्हां केली होती. त्याने आणि त्याच्या मित्रांनी ताव मारला. दुसर्‍या दिवशी सहजच अपर्णाला फोन केला आणि बोलता बोलता तिला सांगितले. आधी ती वैतागली ( प्रेमाने ), नुसते सांगून जळव तू मला. खिलवणार कधी? मग म्हणाली, " अगं निदान कृती तरी टाक म्हणजे मी करेन ना. " पण आदल्या दिवशी शोमूने आधीच जाहीर केलेले,

वाटणी...

2010-09-03T13:09:00.000-07:00

" अगं, एकटीने खाऊ नकोस. वाटून खावे नेहमी. किती वेळा सांगायची तीच गोष्ट? राणू, असा अप्पलपोटेपणा कधी करायचा नसतो बरं. आपल्याला कितीही थोडंसं जरी मिळालं नं तरीही त्यातला काही भाग दुसर्‍याला द्यावा. त्यामुळे काय होतं माहीत आहे तुला? असं बघ, एक लाडू मी तुला दिला तर तुला त्या क्षणापासून तो पोटात गडप होईतो किती छान वाटतं. पण एकदा का तो खाऊन संपला की पुढच्या पाच मिनिटात त्याचं मनातलं अस्तित्वही

' पहिला खो '

2010-09-01T20:25:00.000-07:00

विभीने, ' पहिला खो ' देऊन जवळपास महिना किंवा जास्तच दिवस लोटले. अनेक गाणी, कविता, गझला अगदी मनाच्या जवळ असूनही अनुवाद करायला गेल्यावर जीव घाबरा होऊ लागला. इतक्या सुंदर शब्दांची, त्यांच्यातल्या भावार्थाची तोडफोड तर होत नसेल....... बऱ्याच गाण्यांचे अर्धवट अनुवाद झाले पण मनात कायमचे घर करून गेलेली एक कविता सारखी समोर येऊ लागली. सरतेशेवटी हार मानून मी तिच आज टाकतेय. कवितेतला आशय तितकाच भिडावा म्हणून

दुष्टचक्र

2010-08-26T13:04:00.000-07:00

" मेरा जीवन कोरा कागज कोरा ही रह गयाजो लिखा था आसूंओंके संग बह गया..... "" उचल गं बये, उचल पटकन. अगदी ऐकवत नाही मला हे गाणे आता. चार दिवस झाले फक्त हेच ऐकतोय. किटलो... विटलो. आता तुझा अतिरेक झालाय. मी घरी येतोय. च्यायला, हे कोणाला सांगतो आहेस तू? थोड्याच दिवसात तूही पागल होणार आहेस तिच्यासारखा. दोघातिघे वळूनवळून पाहत होते पाहिलेस ना तू? आणि हे सारे या गधडीमुळे. आज तिची अशी तासतो नं की काय

उंधीयो

2010-08-22T14:20:00.000-07:00

थंडीची चाहूल लागली की दिल्ली मटार आणि उंधीयो हे दोन्ही हटकून बाजारात दिसू लागतात. मटारच्या लांब भरलेल्या हलक्या हिरवा रंग असलेल्या तजेलदार शेंगा जातायेता लक्ष वेधून घेतात. त्याचबरोबर सुरती पापडी, तिचे सोललेले दाणे, जांभळी-काळपट छोटी छोटी वांगी आणि कोनफळे. खंडेलवाल, प्रशांत व टिपटॉपकडे उंधीयोचे बोर्ड खुणावू लागतात. अनेक ठिकाणी घरगुती उंधीयोही मिळतो. गुजरातची खासियत असलेला उंधीयो महाराष्टात

शब्दांच्या पलीकडले, काही मूक संवाद......

2010-08-19T17:04:00.001-07:00

आज शाळेतल्या जीवलग मैत्रिणीचा फोन आला. जवळजवळ वीस वर्षांनी आम्ही एकमेकींचा आवाज ऐकत होतो. ती म्हणाली, " ओळख बरं, कोण बोलतंय ते? " क्षणात माझ्या तोंडून गेले, " साधना..." आम्ही खूप वेळ व अनेक आठवणी काढून भरभरून बोलत राहिलो. दोघींनाही किती अन काय काय बोलू असे झालेले. मन भरून आलेले. इतकी वर्षे कोंडलेले आभाळ अचानक बरसत होते.फोन ठेवला अन जाणवले हा सारा संवाद होत असतानाच त्याला समांतर, माझ्या

चित्रदगड - पिक्चर्ड रॉक्स... अंतिम

2010-08-07T13:28:00.000-07:00

संध्यासमयपानी रे पानी तेरा रंग कैसा...झेपावणारे समुद्रपक्षीपरतीच्या प्रवासात एका विवक्षीत जागी बोट पोहोचताच साठ-सत्तर समुद्रपक्षी अचानक आमच्यावर झेपावू लागले. लांबून गोंडस दिसणारा हा पक्षी प्रसंगी किती रौद्ररूप घेउ शकतो याची झलक मिळाली. कमीतकमी अडीचशे लोक तरी आम्ही होतो तरीही अतिशय वेगाने व उग्र आवेशात हे आमच्यावर झेपावत होते. सावजावर झडप घालताना त्यांच्या डोळ्यात काय भाव असतील त्याचा प्रत्यय आला

चित्रदगड- पिक्चर्ड रॉक्स.... २

2010-08-06T10:16:00.001-07:00

भव्य भिंती... त्यातून दिसणारा आकाशाचा तुकडापाचूने मढलेल्या तटबंद्यापाचूच्या प्रदेशात शिरतानाबांधून काढल्यासारखे अजस्त्र दणकट स्तंभहिरवेगार पाणी... पाण्याच्या सपकार्‍यांनी झालेल्या कपारीअस्तास निघाला रवीसोन्याच्या भिंतीयुध्दनौकाऊन सावलीचा खेळकलत्या उन्हाची बंडखोरीझळाळते सौंदर्यनिसर्गाची अप्रतिम कारागरीरंगांची मनमुक्त उधळणलखलखाटफोटो सौजन्य : नचिकेतक्रमश:

चित्रदगड - पिक्चर्ड रॉक्स

2010-08-04T15:55:00.000-07:00

नेटीव इंडियन चेहरागेल्या महिन्यात पाहुण्यांना घेऊन, " मॅकिनॉव आयलंड, सूलॉक्स, टकमिनॉव फॉल्स व पिक्चर्ड रॉक्स " असा एक मस्त दौरा केला. यावेळी पिक्चर्ड रॉक्सपासून सुरवात करून उलटे मागे येतेय. मॅकिनॉवचा वृत्तांत काही दिवसांपूर्वी इथे दिलाच आहे. यावेळी नवीन काही फोटोंची भर पडली असल्याने शेवटी ते फोटो टाकेनच.जगप्रसिद्ध असलेल्या पिक्चर्ड रॉक्सना कितीही वेळ व कितीही वेळा पाहिले तरीही पुन्हा पुन्हा

खीर...

2010-07-27T16:06:00.000-07:00

तिचे हात एक एक टाका सफाईदारपणे घालत होते. झरझर. एकसारखा. टपोरा. लवकरात लवकर तिला ही दुलई पुरी करून द्यायची होती. शक्य झाले तर आजच. त्या बदल्यात मिळणार्‍या शंभर रुपयात तिच्या जागोजागी फाटलेल्या संसारात निदान मीठ-मिरची-तेलाचे ठिगळ लागले असते. दोन्ही पोरींच्या तोंडात चार दिवस दोन घास पडले असते.दिवसभर मान मोडून पाठीचा काटा पुरा ढिल्ला करून एकदाची दुलई पुरी झाली. जोरदार झटकून तिवर अजूनही

ज्याचे त्यालाच......

2010-07-25T18:38:00.000-07:00

आमचे चाळीतले घर होते तिसऱ्या मजल्यावर, पूर्व पश्चिम. खोल्या फक्त दोनच अन रस्त्याच्या बाजूला छोटीशी गॅलरी व आतल्या बाजूला सामायिक गॅलरी. जेमतेम २५० फरशांचा काय तो तुकडा, तोही भाड्याचा. आम्हा सगळ्यांना छप्पर देणारा-सुखात ठेवणारा, फक्त आमचाच. अजून धड उजाडलेही नव्हते. लाल-केशरी मध्येच पिवळसर तर कुठे रात्रीच्या खुणा रेंगाळणारे काळसर राखाडी रंगाचे पुंजके आपापल्या परीने आसमंत नटवत होते.

मोरपिसे......

2010-07-25T00:14:00.000-07:00

सुवासिक फुलांच वेड अगदी लहानपणापासूनच असलं तरीही मी फारच क्वचित कधी गजरा माळला असेल. कधीमधी सोनचाफा किंवा सोनटक्का मात्र घालतसे. बहुतांशी सगळीच सुवासिक फुले पांढर्‍या रंगाशी जवळीक साधून अन स्पर्शातील किंचितश्या तापानेही कोमेजायला लागतील अशीच. ती त्यांच्या आईच्या अंगाखांद्यावरच सुंदर दिसतात. देवाला वाहण्यासाठीही ती मला तोडवत नसत. मायदेशात त्यातूनही मुंबईत या सगळ्या सुवासांना सदैव बहरायला मिळेल

मंडळी, या ताव मारायला.....

2010-07-21T09:00:00.000-07:00

दिवसभराच्या उपासाने आता थोडेसे दमला असाल, काहींना उपास लागलाही असेल. फळे, दूध, ज्यूस इत्यादींनी पोटाला आधार मिळतो पण जिभेचे चोचले पुरवले जातच नाहीत. उपासाच्या दिवशी अगदी पहाटेपासून अर्धवट झोप व जागेपणाच्या सीमारेषेवर घुटमळणारे माझे मन इतकी अनाप शनाप स्वप्ने पाहते..... .. कसली ते कळले ना....... . एरवी ज्या पदार्थांकडे मी आवडीने सोडाच पण नाईलाजाने तरी खावा असेही पाहणार नाही तेही पदार्थ अचानक मला

चिडचिडलेला दिवस अन घुसमटलेली, विकल रात्र......

2010-07-13T23:37:00.000-07:00

कालपासून नुसते चाकावर गरगरतो आहोत. सकाळपासून एका मागोमाग एक लागलेल्या कामांचा फडशा पाडत शेवटी कसेबसे आम्ही संध्याकाळी पाचाला घर सोडले. शिकागो गाठेतो दहा वाजून गेले. सडक बांधकामाने तर अगदी पागल बनवून सोडलेय. पाच मिनिटाचा रस्ताही सरळ नेटका दिसत नाही. पाहावे तिथे केशरी पिंपे मन मानेल तशी घुसखोरी करत उभारलेली असतात. काही वेळा अगदी निगुतीने चादरीला टीप घालावी तशी एका रेषेत मांडून ठेवलेली. की

जवाब आयेगा....

2010-07-11T19:36:00.000-07:00

गेले पंधरा-वीस दिवस जालावर जवळजवळ नव्हतेच. घरात गडबड-पाहुणे आले होते. खादाडी - भटकंती - धमाल जोरदार चालली होती. एकीकडे माझे सगळे प्रिय मित्र-मैत्रिणी, स्नेही, ओळखीचे व माझ्या ब्लॉगवर आवर्जून येणारे, वाचणारे, प्रतिक्रिया देणारे, लोभ ठेवणारे खूप सारे वाचक, फेसबुकवर, ऑरकुटवर, ई-मेल्स मधून, " अगं, कुठे गायब आहेस? कशी आहेस? बरी आहेस नं? " विचारत होते. त्या साऱ्या शब्दांतून त्यांचे प्रेम-भावना

सोलकढी

2010-06-22T19:27:00.000-07:00

गेल्या महिन्याभरात रोहन, महेंद्र, अपर्णाने त्यांच्या भेटीच्या, गोमांतकी खादाडीच्या मला जळवणाऱ्या सुरस कथा पोस्टताना हटकून सोलकढीचे फोटो टाकले. त्यात भर मनमौजीनेही टाकली. सोलकढीवर माझे खास प्रेम आहे. पुण्याला बेडेकरांची मिसळ खायला गेले की सोलकढीची थंड बाटली पाठोपाठ हवीच. मी मासेखाऊ नसल्याने कुठे जेवायला गेलो असता हातासरशी सोलकढीची वाटी काही समोर येत नाही. तुकडी, चिकन बरोबर कशी सोलकढी आपसूक.

किमान एवढा तरी हक्क मला आहेच ना?

2010-06-17T21:39:00.000-07:00

' अ वेनस्डे ',' अब तक छप्पन ' हे दोन्ही सिनेमे मी कमीतकमी २५-३० वेळा पाहिले असतील. शिवाय कधीकधी तर कुठूनही सुरवात करून कुठेही बंद केले... असेही पाहिलेत. हे दोन्ही सिनेमे पाहताना वारंवार वाटते, असे खरेही कधी घडावे. हा ' स्टुपिड कॉमन मॅन ' मला हवाय. आतुरतेने मी त्याची वाट पाहतेय. ते आमचे शेकड्याने मारत आहेत तर किमान त्यांचे दोन तरी मारले गेलेले मला पाहायचेत. कुठलाही अतिरेकी हमला झाला की जीव

निर्व्याज स्पर्श...

2010-06-15T22:08:00.000-07:00

मायदेशी निघाले होते. कधी एकदा आईला मिठी मारतेय असे झालेले तर एकीकडे दिडमहिना नवऱ्याच्य़ा खाण्यापिण्याची हेळसांड होणार, अगदी एकटे राहायला लागेलची चिंताही मला लागलेली. (नवऱ्याच्या शब्दात, " उगाचच नाही त्या चिंता करत राहायची तुला सवयच झालीये. येडपट आहेस अगदी. मज्जेत जायचे सोडून.... मी तर माझा पॅरोल मस्त यंजॉय करणार आहे..." ) तो मला एअरपोर्टला सोडून गेला. सगळे सोपस्कार पार पाडून मी लाउंजमध्ये बसले

खारे व मसाला शेंगदाणे

2010-06-10T17:36:00.000-07:00

समुद्रकिनारी गेल्यावर ती चिरपरिचित सेंगचना ची हाक आली नाही असे कधी तरी होईल का? आमच्या चाळीत तर शेंगदाणे-चणे, शेव, कुरमुरे, चिंचोके, डाळं, काबुली चणे, कधीकधी हिरवे उकडलेले चणे, कैरी-कांदा व बरेच काही घेऊन भैय्या येत असे. असेही आपल्याकडे नाक्यानाक्यावर हा सारा माल मसाला शिगोशीग भरलेला असतो. येताजाता पावले थबकतातच. मग कधी गरमागरम खारे शेंगदाणे घे तर कधी सर्दी झालेली असली की चणे. चटणी-चिवड्यासाठी

जिया धडक धडक.....

2010-06-07T12:27:00.000-07:00

शौमित्रने गायलेले अजून एक गाणे ऐकवत आहे. चित्रपटातील मूळ गाण्याचा प्रसंग तोच मात्र आवाज शोमूचा आहे. चित्रपट : कलियुगमूळ गायक : राहत फतेह अली खान गाणे येथेही ऐकता येईल.

एक मस्त दिवस: मॅकिनॉव आयलंड

2010-06-01T20:24:00.000-07:00

गेले तीन आठवडे नुसती गडबड चालली आहे. मायदेशातून पाहुणे आलेले. आठ दिवस त्यांच्या सरबराईत-फिरणे-गप्पा-टप्पा-जोरदार खादाडी आणि तीन पत्ती व रमीचे रात्री एक एक पर्यंत रंगणारे डाव यात गेले. शोमूही त्याला सुटी असल्याने आलेला आहेच. पाहुणे गेले, जरा कुठे दम टाकतेय तोच आला पहिला लॉग विकेंड. थंडी बरीचशी ओसरलीये. मधूनमधून थोडे अंगात येतेय अजूनही तिच्या पण आता मुळी कोणी तिला भीक घालतच नाहीये. आमच्या मागचे

तडका डाळ

2010-05-27T09:04:00.000-07:00

डाळ : आपल्याकडे बहुतांशी घरात रोज सकाळ-संध्याकाळच्या जेवणात बनवली जाणारी असून मुख्य पदार्थात गणली जाते. डाळीचे विविध प्रकार असून आकर्षक रंग व खास चवी आहेत. भरपूर प्रोटीन असलेली डाळ प्रत्येक जेवणात गरम भात/पोळी बरोबर खाल्ली जाते. कुठल्याही हॉटेलमध्ये गेलो असता बहुतांशी मागवलीच जाते. लहान मुले-मोठी सगळ्यांची पसंदीदा व हमखास आवडणारी. इतर पदार्थ कसे लागतील, आपल्याला आवडतील का? त्यांच्या चवीबद्दल मनात

भोचकपणा नुसता.....

2010-05-13T13:39:00.000-07:00

कधी कधी आपण सहजच खूश असतो. म्हणजे खास काही कारण नसतेच. आतून अगदी छान, उमलून आल्यासारखे वाटत असते. अगदी साध्या साध्या गोष्टीही अशावेळी आपला आनंद वाढवत राहतात. नेहमीसारखाच गजर टाहो फोडून आक्रंदतो.... एरवी त्याचा गळा दाबणारी मी आज आधीच जागी झालेली असते. मिटल्या डोळ्यांनी अंथरुणाची न सोडवणारी उब अनुभवत पडून असते. आज झोपही पूर्ण झाल्यासारखी ..... तृप्त. गजर हलकेच बंद करते. खिडकीतून

टाको

2010-05-09T18:51:00.000-07:00

आज फार कंटाळा आला होता. एकतर सगळी सकाळ खूप उदासवाणी गेली. हळहळ - हुरहूर - अगदी मी का नाहीये तिकडे...... असे फुरंगटून, रडक्या आवाजात म्हणूनही झाले. आत्ता किती हल्लागुल्ला असेल ना चालू... नेमकी मी मात्र या आनंदाला मुकलेय.... दुधाची तहान ताकावर... आय मीन फोनवरच्या बोलण्यावर भागवायचा प्रयत्न केला खरा पण....... होय हो मी त्याबद्दलच बोलतेयं...... आमची सकाळ म्हणजे मायदेशातली संध्याकाळ... ९ तारीख...

राहिले ओठांतल्या ओठांत.....

2010-05-06T20:52:00.000-07:00

काही गाणी अगदी मनात रुतून बसतात. आपलीच होऊन जातात. कधीही आणि कितीही वेळा ऐकली तरी तितकीच भावतात. त्यातले शब्द, संगीत, स्वर सारेच वेड लावणारे. हे गाणेही असेच..... बोल आहेत श्री. वा. रा. कांत यांचे तर संगीत दिलेय श्री. श्रीनिवास खळे यांनी आणि गायलेय माझ्या आवडत्या डॉ. वसंतराव देशपांडे यांनी. राहिले ओठांतल्या ओठांत वेडे शब्द माझेभेट होती आपली का ती खरी, कीं स्वप्न माझें ॥धृ॥कापरे हे हात हातीं

माझी व लाखों-करोडोंची लाईफलाईन......

2010-05-04T21:51:00.000-07:00

तिला प्रथम कधी बरं पाहिलं होतं मी...... आई सांगते त्यानुसार जेमतेम वर्षाची असेन. दादर ते अंधेरी हा नेहमीचा प्रवास. मामा अंधेरीला राहायचा नं. तेव्हांपासून ती माझी व मी तिची झालेली. गेल्या जन्माचे माहीत नाही पण या जन्माचे ऋणानुबंध नक्कीच होते. आम्ही ठाण्याला शिफ्ट होऊन दोन-तीनच महिने झाले होते. स्कूटर स्टॅंडला लावतानाच ८.५३ आज तिनावर येतेय हे ऐकताच मी नवऱ्याला टाटा करून पळत सुटले. ब्रिजवरून

संजीवनी....

2010-05-03T14:00:00.000-07:00

गेल्या आठवड्यात एका मैत्रिणीचा फोन आला. खूप रडवेली झालेली. दिवाळीच्या दरम्यान बाळ- लेक झाल्याने सध्या घरात नुसता दंगा-गडबड सुरू असलेली. लेक तर इवलीशीच आहे... ...मस्त निवांत काम. अंघोळ झाली की गुडुप. दूध प्यायले की पिता पिताच पेंगायला लागते. रात्रीही छान गाढ झोपते. कधी कधी मैत्रीण म्हणते, अगं काल चक्क हालवून हालवून उठवली गं तिला..... जाम कंटाळा आलेला...... जरा पालथी पडेल, पुढे सरकेल..... हुंकारेल,

काळाच्या ओघात लुप्त झालेली काही रत्ने - स्नेहल भाटकर

2010-04-27T15:06:00.000-07:00

गेले काही दिवस १९७५ ते १९९० या कालावधीतील, त्यातही ७५ ते ८२-८३ पर्यंत अगदी सारखी ऐकलेली काही गाणी मनात घोळत आहेत. १९७५ च्या आधीही ही कानावर पडत होतीच. आमच्या आईचा गळा अतिशय सुरेल. तिच्या ऐन उमेदीच्या दिवसात नाशकामध्ये ती - पूर्वाश्रमीची सिंधू भट आणि माझी कै.सौ.मंदामावशी प्रती " लता व आशा " म्हणून प्रसिद्ध होत्या. आईने अनेक नाटकातही कामे केलेली.( १९५२ ते १९६२ ) पुढे लग्न होऊन ती मुंबईस आल्याने व

साबुदाण्याची खिचडी

2010-04-24T17:01:00.000-07:00

लग्नाच्या आधी स्वयंपाक करता येत असला तरी तो निव्वळ चौकोनी प्रकारातला. वरण-भात, भाजी व पोळी. म्हणजे कसे की वरण भात कुकरला आपसूक होतोय. एक वाटी तांदूळ घेतले की तीन वाट्या पाणी..... की आटोपला भाताचा कारभार . डाळीला पाणी घालताना... आईने सांगितलेले पक्के घोकलेले.... " अगं किती सोप्पयं.... डाळ धुतलीस नं की साधारण डाळीच्यावर अर्धे-पाऊण पेर पाणी तरंगेल इतपत ठेवायचे. आठवणीने हिंग, हळद व दोन थेंब तेल

नोट्स टू मायसेल्फ....

2010-04-21T17:25:00.001-07:00

पुस्तके दिसली आणि पावले रेंगाळली नाहीत असे या जन्मात तरी घडायचे नाही. लहानपणापासूनच अगदी पुडीच्या कागदावरचेही वाचण्याची सवय जडलेली. मिळेल तो कागद आणि कुठेही असलो तरी नजरेखालून गेलाच पाहिजे. रद्दीवाल्याकडे उरापोटावर ( उचलत नाही तरी आईला मदत करायलाच हवी.... हे वाक्य इतरवेळी सोयिस्करपणे विसरले जायचे..... ही ही... ) त्यातल्या त्यात हलकी पिशवी उचलून आईबरोबर जायचेच जायचे. तिथे गेलो की मग काय पर्वणीच...

मौला मेरे मौला मेरे....

2010-04-18T19:57:00.000-07:00

शौमित्रने गायलेले अजून एक गाणे ऐकवत आहे. चित्रपटातील मूळ गाण्याचा प्रसंग तोच मात्र आवाज शोमूचा.... चित्रपट : अन्वरमूळ गायक : रूपकुमार राठोड गाणे येथेही ऐकता येईल.

नापास......

2010-04-16T17:44:00.000-07:00

आता जवळपास सगळ्यांच्याच परीक्षा संपल्यात. थोड्याच दिवसात एक एक करून निकालही लागतील. गेल्या वर्षीच्या निकालाचे भयावह परिणाम अजूनही आपले बळी घेत आहेतच. तशातच हे येणारे निकाल किती व कुठवर आघात करतील याची आत्तापासूनच भीती वाटू लागली आहे. तसे पाहू गेल्या निकालानंतर आत्महत्या/ आत्महत्येचा प्रयत्न, असे प्रकार गेल्या चाळीस-पन्नास वर्षांपासून ऐकीवात आहेतच. परंतु गेल्या तीनचार वर्षातील विशेषत: गेल्या

आठवणीतले ब्रेड कटलेट....

2010-04-03T18:35:00.000-07:00

टिळक ब्रिज उतरून खाली आल्यावर डाव्या हाताला वळलो की कोपऱ्यात चंदू हलवाई. त्यावरून पुढे सरकलो की एक फ्लोरीस्ट आणि बरोबर तिथेच आहे हॉटेल स्वागत. गेली तीस वर्षे, मीच पाहत आलेय... बहुतेक त्याही आधीपासून हे हॉटेल आहेच. उडप्याचे असले तरी एकदम मस्त आणि जरा वेगळ्याच स्टाइलचे चाटही मिळते. शिवाय थाळी व काही पंजाबी खानाही मिळतो. घर-कॉलेज दादरलाच. नोकरी लागल्यावरही दादर सुटणे शक्यच नव्हते. जीवनात स्थित्यंतरे

सायनचा बसस्टॉप, तो आणि ती........

2010-03-31T11:28:00.000-07:00

कथेची सुरवात येथे वाचता येईल त्या हव्याहव्याश्या वाटणाऱ्या चिडवाचिडवीतून सुटका करून घेत ती साहेबांकडे वळली तसे........पुढे........या चिडवाचिडवीमुळे साहेबांना फार काही सांगावेच लागले नाही. साडेचार होऊन गेलेच होते. त्यांनी हसत परवानगी दिली तसे पटकन प्रसाधन गृहात जाऊन तोंड धुऊन हलकासा पावडरचा हात फिरवून फ्रेश होऊन शमाने पाचला ऑफिस सोडले. चांगला दीड तास आहे अजून..... सहज पोचून जाऊ आपण. अभी तसा शहाणा

सायनचा बसस्टॉप, तो आणि ती........

2010-03-30T17:27:00.000-07:00

बस दादरला पोहोचली तसे नेहमीप्रमाणे शमेचे लक्ष खोदादाद सर्कलकडे गेले. ओव्हरब्रीज, प्रचंड वाढलेला...... आवरेनासा झालेला ट्रॅफिक अन त्यात केविलवाणे झालेले, आहे का नाही असा प्रश्नच पडावा असे भासणारे खोदादाद सर्कल. एके काळी काय शान होती, किती मोठे वाटायचे सर्कल आणि आंबेडकर रोड क्रॉस करायचा म्हणजे भीतीच वाटायची. अगदी शाळेपासून मग कॉलेज - पुढे नोकरी..... आणि आपल्या गोड आठवणीही याच्या आसपासच

श्रीखंड

2010-03-27T21:04:00.001-07:00

नवीन वर्षाचा पहिला दिवस, गुढीपाडवा. म्हणजे श्रीखंड पुरी हवीच. त्याचदिवशी खरे तर शुभेच्छांबरोबर श्रीखंडही द्यायचे होतेच. आनंदला म्हटलेही होते. पण लेकाने तुझे फोटूबिटू नंतर आधी आम्हाला वाढ असे फर्मान सोडले आणि बापलेकाने मिळून मनसोक्त हाणले मग इतके आहारले की ताटावरच पेंगायची वेळ आली. कालच तन्वीने फर्मावले, " तायडे, काहीतरी खादाडी येऊ दे गं. " तशातच खादाड राज्याच्या सेनापतीने, " खाण्यासाठी जन्म

मराठी माणसाला काय येतं ???

2010-03-26T07:01:00.000-07:00

मंडळी, हा विरोप आपल्या सगळ्यांना आला असेल - आपणही अनेकांना धाडला असेलच. तरीही मला ब्लॉगवर टाकायचा मोह आवरलाच नाही. या सगळ्या व अशा अनेकांनी आपल्याला सार्थ अभिमान वाटावा असेच उत्तूंग कार्य केले आहे. अनेक महत्वाची नावे यात नसली तरी ती मनात आहेतच. अशी महान व्यक्तिमत्वे व त्यांचे असामान्य कार्य काळाच्या ओघात हरवत चालले आहे. केवळ मराठी मराठी म्हणून हा गवगवा नसून जे ठळक सत्य आहे तेच दर्शविलेयं.मराठी

ज्ञात - अज्ञात अनाम विरांना कोटी कोटी दंडवत!!!

2010-03-23T06:58:00.000-07:00

भगतसिंग-राजगुरू-सुखदेवज्ञात - अज्ञात अनाम विरांना कोटी कोटी दंडवत!!! भगतसिंग, सुखदेव व राजगुरू यांची आज ८७वी पुण्यतिथी. २३ मार्च १९२३ रोजी या तिघांना फाशी दिले गेले. इंग्रजांचा अधिकारी सँडर्स याच्या हत्येचा आरोप या तिघांवर होता. हे तिघे यांच्या जहाल ( इंग्रजांच्या मते ) देशभक्ती-देशप्रेम व निधड्या वृत्तीमुळे इंग्रजांना अतिशय डोईजड झालेच होते. संपूर्ण हिंदुस्तानात जहाल क्रांतीची धगधगती मशाल

समुद्रकिनारा....

2010-03-23T06:16:00.000-07:00

सकाळने घेतली दखल....

2010-03-21T08:29:00.000-07:00

दोन तीन दिवस नेटवर जवळजवळ नव्हतेच. घरात गडबड-प्रवास, त्यामुळे ब्लॉगवरही खूपच कमी आले. काल मध्यरात्री फोनवर टुंग झाले. गाढ झोपेतच मी विरोप उघडला. दोघा-तिघांच्या टिपण्या दिसल्या त्यातच आल्हादची टिपणी होती. एक एक टिपणी वाचत त्याचीही उघडली, वाचली आणि एकदम दिल खूश झाला. त्याने म्हटले होते, " सकाळच्या सप्तरंग पुरवणीत आपल्या ब्लॉगचा उल्लेख आलाय... याच लेखाच्या संदर्भात! अभिनंदन....... " आल्हाद

टोचणी.......

2010-03-17T14:55:00.001-07:00

भरभर आवरून नेहमीप्रमाणे ८.५३ ची जलद लोकल मिळावी म्हणून ८.२० ला घर सोडले. नशिबाने रिक्षाही अगदी सोसायटीच्या दारातच मिळाली. " चल रे बाबा लवकर, नाहीतर आज लेटमार्क लागेल. " असे पुटपुटतच मी रिक्षात बसत होते तोच तो म्हणाला, " मॅडम, तुम्हाला कळले नाही का? काहीतरी लोचा झालाय डोंबिवलीला. ठाणा स्टेशनवर ही गर्दी झाली्ये. " रोजचा मेला वैताग आहे. कधी गाड्या लेट तर कधी रिक्षाच नाही. तर कधी दोन्हीही

सत्य.....

2010-03-16T11:51:00.000-07:00

सकाळपासूनच काही ना काही उलटसुलट घडत होते. त्यात नेमकी मोलकरणीने दांडी मारली. चडफडत वासंती आवरत होती. लेकाचे आवरून त्याला पाळणाघरात सोडून शाळेचा पहिला तास गाठणे आज जमणारच नाही. गेल्याच आठवड्यात मुख्याधापकांनी ताकीद दिली होतीच त्यात आज उशीर झाला तर...... " अरे, चल रे पटकन. किती चेंगटपणा करतोस. आवर ना. " पण छोटा आदी त्याच्याच नादात होता. कसेबसे त्याचे आवरून, डबे भरून घेतले. ढिगाने वह्या आणल्या

नूतनवर्षाभिनंदन!!!

2010-03-15T09:43:00.000-07:00

व्यक्ती तितक्या प्रकृती........

2010-03-12T13:05:00.001-08:00

ज्येष्ठ नागरिकांसाठी खास सोय म्हणून गावात नियमित जाणारी सोसायटीची बस आली आणि बसची वाट पाहणारे सगळे उठले. सासूबाईंनी म्हटल्याप्रमाणे अगदी बरोबर नवाच्या ठोक्याला बस आली होती. साधारण तीस जणांना बसता येईल इतपत मोठी. एक एक जण चढू लागले. त्यातच एक अपंग बाई व त्यांचे बंधूही होते. दोघेही बहिणभाऊ साठ-पासष्टच्या आसपासचे असावेत. बाईंची अवस्था फारच बिकट होती. परंतु मनात उत्साह होता. पहिली पायरी जरा

संध्याकाळ......

2010-03-11T19:46:00.000-08:00

व्हेज मान्चुरिअन

2010-03-09T13:37:00.000-08:00

चायनीज फूडला आपण व ते आपल्याकडे आता चांगलेच रूळलेत. गाडीवरचे असो किंवा चांगल्या हॉटेल मधले असो, प्रत्येकाची स्वत:ची खासियत आहे. इथे जागोजागी चायनीज जॉइंट्स आहेत. पण इथले चायनीज एकतर गोडाकडे झुकणारे किंवा तिखट करा म्हटले की हमखास आंबटढोक लागणारे. सुरवातीला तर आपल्याकडच्या गाडीवरच्या चायनिजच्या आठवणी काढून काढून खायचो..... आता हळूहळू इतक्या वर्षात हेही आनंदाने खाऊ लागलोत पण मनात मात्र अजूनही ती चव

गोठलेला नायगारा - चित्रफिती

2010-03-07T13:16:00.000-08:00

शब्दातीत आहे सारेच. डोळ्यांचे पारणे फेडणारे वर्णनातीत निसर्गाचे एक आगळेच रूप. जिकडेतिकडे चकाकणारे हिमाचे शुभ्र ढीग व झिरपणारा थंडावा. नायगारा नदीच्या कोसळण्यासाठी झेपावणाऱ्या पाण्याला मधूनमधून अडथळा करू पाहणारे लहानमोठे बर्फाचे खडक. कड्यावरून आवेगाने स्वत:ला झोकून देऊन समर्पित झाल्यावर काहीसे शांत होऊ पाहणारे पाणी अन लागलीच त्याचा हिमाने घेतलेला कब्जा. थोडासा उशीरच झालाय या चित्रफिती

प्रिटी वूमन......

2010-03-06T20:28:00.000-08:00

प्रिटी वूमन........आत्ताच पाहिला...... कितव्यांदा.... पंचवीस-तीस..... जाऊ दे ना, कशाला मोजायचे. कधीही आणि कितीही वेळा पाहावा इतका सहज सुंदर सिनेमा. चित्तवृत्ती प्रफुल्लित करणारा. नाही नाही मी त्याचे रसग्रहण-समीक्षा काहीही करणार नाहीये. माझा अत्यंत आवडता सिनेमा. जूलिया रॉबर्टसचा नितांत सुंदर-पारदर्शी -बोलका चेहरा व जीवघेणे हसू आणि देखणा- काहीसा अबोल- स्वतःच्या कोशात मग्न रुबाबदार रिचर्ड गेर

तेज : रक्षक की भक्षक?

2010-03-03T14:02:00.001-08:00

मिल जळून भस्मसात या घटनेची भीषणता व आलेली विषण्णता अजूनही मनातून जात नाही. तसे पाहिले तर आजकाल ही तशी काही अघटित घटनाही नाही. अशा अनेक गोष्टी जाणूनबुजून घडवल्या जात होत्या-आहेत आणि घडत राहतील. आग मग ती अपघाताने-आपसूक लागलेली असो किंवा मुद्दामहून लावलेली असो, परिणाम तोच. राख. मालमत्तेची, आशा-आकांक्षांची, संसाराची, भविष्याची, कोसळलेल्या मनांची....... आगीत अतिशय सामर्थ्य असते. तिच्या वाटेत

कटाची आमटी

2010-03-02T10:35:00.000-08:00

जिन्नस चण्याच्या डाळीचा कट सहा वाट्या/ चण्याची शिजवलेली डाळ एक वाटी चिंचेचा घट्ट कोळ एक चमचा गूळाचे चार मोठे खडे ( चिरलेला गूळ चार ते पाच चमचे ) चार चमचे कोरडे खोबरे व एक चमचा जिरे एक चमचा काळा मसाला, दोन चमचे लाल तिखट, चवीनुसार मीठ फोडणीसाठी दोन चमचे तेल व मोहरी- हिंग- हळद प्रत्येकी एक चमचा तीन चार लवंगा, दालचिनीचे मोठे दोन तुकडे, तमालपत्राची चार पाने व पाच सहा

होळी रे होळी, पुरणाची पोळी......

2010-02-27T14:59:00.001-08:00

आमची आई अगदी न चुकता दर वर्षी होळीला पुरणाची पोळी करत असे. तिने केलेल्या पोळ्या अगदी एक सारख्या, तब्येतीत पुरण भरलेल्या अजिबात कुठूनही न उकललेल्या. आईच्या हातच्या मऊसूत पुरणाच्या पोळ्या म्हणजे पर्वणीच. जेव्हां जेव्हां ती त्या करत असे त्या प्रत्येक वेळी मी निदान एक तरी पुरणाची पोळी करून पाही. पण जिकडून तिकडून पुरण बाहेर येऊन चिकटल्याशिवाय ती पोळी काही होत नसे. मी केलेली पोळी कशीही असली तरी मी ती

अशी आमुची माय मराठी......

2010-02-26T11:51:00.000-08:00

( वरील पुस्तकांची मुखपृष्ठे श्री. प्रकाश ढवळे व संकलन श्री. नचिकेत यांच्या सौजन्याने )संत वाड्मय हा मराठी साहित्याचा प्राण आहे. ज्ञानेश्वरांनी जिच्या द्वारे अमृताशी पैजा जिंकायची भाषा केली अश्या आपल्या मराठीतले संत साहित्य लहान मुलांपासून वयोवृद्धापर्यंत नेहमीच वाचले जाते. मराठी साहित्यसंपदा ही तशी प्राचीन. इतिहासकारांच्या मते मराठीचा वापर असणारे शिलालेख इ.स.च्या १० व्या आणि ११ व्या शतकातले आहेत

मोडी

2010-02-25T21:18:00.000-08:00

काही आवडी उपजतच असतात. स्वच्छता-नीटनेटकेपणाची, बोलघेवडेपणा, संगीताची, वाचनाची, अभ्यासाची, खेळाची, चित्रकलेची...... इत्यादी. काही आवडी-कल हळूहळू लक्षात येतात. तर काही ठरवून जोपासता येतात. पाटीवर गमभन गिरवण्यापासून आईने प्रयत्नपूर्वक वळणदार व एकसारखे अक्षर काढण्यावर व स्वच्छ-शुद्ध लिहिण्यावर भर दिला व सरावही करायला लावला. रोज संध्याकाळी देवापाशी दिवा लावला की शुभंकरोती, शांताकारम ही स्तोत्रे, २ ते

सहज घडलेला संवाद अन रेंगाळणारे प्रश्न ....

2010-02-22T08:28:00.000-08:00

मायदेशी जाताना एकदा अ‍ॅमस्टरडॅमवर साडेचार तासांचा हॉल्ट होता. पहाटे साडेपाचला विमान पोहोचले तेव्हा विमानतळावर जरासा शुकशुकाटच होता. आमच्या फ्लाईटमधलेच बावीस-पंचवीस प्रवासी, ज्यांना पुढे मुंबईला जायचे होते त्यांचीच काय ती गर्दी आमच्या व आसपासच्या चार गेट्स मिळून होती. हळूहळू विमानतळ जागा होऊ लागला तोवर थोड्या ओळखी करून घेऊन तीनचार ग्रुप्स तयार झाले. गप्पांना रंग चढू लागला. प्रत्येक जण मनात

वर्षपूर्ती.......

2010-02-18T08:21:00.000-08:00

चक्क ब्लॉग सुरू होऊन एक वर्ष झालं. खरंच वाटत नाही. नेमकी मी दोन दिवस प्रवासात आहे. नशीब हॉटेलचे नेट सुरू आहे. फारसे काहीच माहीत नसताना - म्हणजे अगदी ब्लॉग कसा बनवायचा पासून..... अनेक तांत्रिक गोष्टी नव्यानेच पाहत होते, अडखळत-शिकत ब्लॉग सुरू केला. नियमित लिखाण करायचे असे मनात असले तरी, मुळात लिहायला जमेल का? हा प्रश्न होताच. विचार केला निदान सुरवात तर करू, नाहीच जमले तर...... पण मी

माणुसकीचे आकाश.......

2010-02-16T16:49:00.000-08:00

' माणुसकीचे आकाश ' हे ' कुसुमाग्रजांचे ' त्यांना देवाज्ञा झाल्यानंतर आलेले पहिले पुस्तक. माननीय ति.स्व. कुसुमाग्रजांनी लिहून ठेवलेले परंतु अप्रकाशित असलेले बरेच साहित्य आहे. ते संकलित करून प्रसिद्ध करण्याचे कामही सुरू आहेच. १० मार्च, २००० साली आलेल्या ' माणुसकीचे आकाश ' मध्ये एकंदरीत सतरा लेख असून माननीय न्या. चंद्रशेखर धर्माधिकारी यांनी प्रस्तावना लिहिलेली आहे. प्रस्तावनेत ते म्हणतात,

अननस - स्ट्रॉबेरी - चॉकलेट सुफले

2010-02-16T07:25:00.000-08:00

जिन्नस कूल व्हिप - ८ औंस (फॅट फ्री/लाईट/रेग्युलर जे आवडेल ते) क्रीम चीज- ८ औंस (फॅट फ्री/लाइट/रेग्युलर जे आवडेल ते) जेलो चे एक पाकीट-३ औंसाचे -अननस फ्लेवरचे ( ज्या फळाचे सुफले करणार असू त्याच फ्लेवरचे घ्यावे ) एक मोठी वाटी भरून अननसाचे तुकडे ( ज्या फळाचे सुफले करणार असू ते फळ - शक्यतो टीन मधले घ्यावे ) अक्रोड-बदामाचे तुकडे / चॉकलेट चिप्स अर्धी वाटी

आजी, सून आणि बागबान.........

2010-02-15T12:36:00.000-08:00

( वय साधारण ८२-८३ असावे, आजी एकटीच गॅलरीत उभी राहून विचार करतेय........ )गेले किती दिवस सांगतेय, माझी चप्पल अगदीच झिजलीये. तळव्यांना सहन होत नाही तिचा रखरखीत स्पर्श आताशा. जाऊन नवीन चप्पल आणूयात. पण कोणालाही वेळ नाही. एक आठवडा उलटला सूनबाई माझ्याकडून चपलेसाठी पैसे घेऊन गेलीये पण अजून चप्पल काही आली नाही. ( आजोबांच्या फोटोसमोर जाऊन उभी राहते ) " पाहताय ना तुम्ही? आपल्याकडे सुटीला आले

चंदेरी दुनियेत.....

2010-02-14T11:21:00.000-08:00

सतत अत्यंत प्रेमळ आईच्या, ओढग्रस्तीने गांजलेल्या, मुलांसाठी वाटेल तो अन्याय व त्याग करणाऱ्या भूमिकेत पाहिलेल्या व मनात आईच्या-आजीच्या जागी अढळ स्थान मिळवलेल्या लीला चिटणीस यांचे, ' चंदेरी दुनियेत ' हे पारदर्शी आत्मचरित्र वाचले. सिनेमात काम करणे तर फार दूरची बाब परंतु कुलीन-घरंदाज स्त्रियांना सिनेमाला जाण्याचीही मुभा नसलेल्या काळात स्वत:च्या पोरांच्या तोंडात घास पडावा-अतिशय बिकट आर्थिक

हिमाच्छादित नायगारा - अविस्मरणीय अनुभव - भाग २

2010-02-10T12:33:00.000-08:00

जड झाले ओझे.....पृष्ठभाग गोठलेली नायगारा नदीकॅनडा साईड-नायगारा फॉल अमेरिकन साईड - नायगारा फॉल केव्ह ऑफ द विंड - अमेरिका साईड जर्नी बिहाईंड द फॉल्स - कॅनडा साईडरेनबो ब्रिज

हिमाच्छादित नायगारा - अविस्मरणीय अनुभव

2010-02-10T09:05:00.001-08:00

इथे आल्यापासून पाच वेळा नायगारा फॉल्सला गेलो. पण प्रत्येक वेळी समरमध्येच. मे-जून-जुलै-ऑगस्ट, या प्रत्येक महिन्यातील सृष्टीचे बदलते रंग आणि नायगारा फॉल्सचे दृश्य मन-डोळेभरून साठवून घेतले. कितीही वेळा हे पाहिले-अनुभवले तरीही तृप्ती होतच नाही. समाधी लावून तासनतास बसून राहावे. मिशिगन मध्ये आल्यापासून घोकत होतो, एकदातरी जाने-फेब्रुवारी महिन्यातला संपूर्ण हिमाच्छादित नायगारा आणि नायगारा नदी-परिसर